انترناسیونال ۲۶۲ محمد شکوهی

در حاشیه “توصیه های” وزرای خارجه اسبق آمریکا در باره مذاکره با ایران

سه شنبه هفته گذشته ۵ تن از وزاری خارجه سابق آمریکا، مادلين آلبرايت، كالين پاول، وارن كريستوفر، هنرى كيسينجر و جيمز بيكر در نشستی در دانشگاه جورج واشنگتن آمریکا “توصیه هایی” به دولت بوش کردند که محور اصلی آن از سرگیری مذاکراه با جمهوری اسلامی ایران بود. این اظهارات سیاستمداران کهنه کار آمریکایی در شرایطی بیان می شود که دولت بوش و سیاستهای داخلی و خارجی این دولت بنابر ارزیابی های کارشناسان، بویژه در برخورد به موضوع بحران هسته ای جمهوری اسلامی، تقریبا با شکست مواجه شده است. موضوع  ادامه جنگ در عراق و افعانستان، مشکلات خاورمیانه، و بحران هسته ای جمهوری اسلامی از جمله موضوعاتی هستند که بنابر اظهارات این ۵ تن، دولت بوش سیاست “روشن” و عینی با توجه به “واقعیات” اوضاع بحرانی نداشته و به آن کم توجه بوده است.

در مورد بحران هسته ای حکومت ایران و تهدیدات اسرائیل برای حمله به تجهیزات اتمی ایران در صورت عدم تعلیق غنی سازی اورانیوم و تلاش جمهوری اسلامی برای ساخت موشک های دوربرد که هدفش اسرائیل می باشد،علیرغم وجود اختلاف نظراتی که پیرامون مسائل و سیاستهای داخلی و خارجی آمریکا در میان شرکت کننندگان وجود  دارد، همه آنها اتفاق نظر دارند که می شود باگشودن باب مذاکره  بر این بحران فائق آمد و آمریکا باید دراولین فرصت گفتگوهایش را با ایران در سطح وزرای خارجه آغاز نماید. در عین حال آنها تاكيد كردند كه آمريكا باید به خاطر تهديدات محمود احمدى نژاد، ریيس جمهورى اسلامى ايران، به نگرانی های اسرائيل توجه کند و تاکید کردند که “گزينه هاى نظامى خيلى محدود هستند و ما بايد اين نكته را به اسرائيلى ها بگوييم.”

این توصیه ها نه جدید بوده و نه قرار است در مدت باقیمانده از دوران ریاست جمهوری بوش چیزی را عوض بکند. آمریکا وبوش دوره مبارزات انتخاباتی را از سر می گذرانند و هر کدام از سیاستمداران دو حزب اصلی هراز چند گاهی به صحنه آمده و برای استفاده های تبلغاتی شان اظهارت این چنینی را بیان می کنند. سیاست تاکنونی بوش و غرب در برخورد به ایران ادامه سیاست “چماق و هویج” بوده و در این میان اتفاقا علیرغم هیاهوهای زیاد در باره”حل فوری بحران ایران” درهمان ریل سابق قرارداشته وهمان سیاست را دارند ادامه می دهند با این تفاوت که بحث تحریم های اقتصادی را تقریبا جدی گرفته اند و سعی می کنند شرکای اروپایی شان را برای پیوستن به تحریمهای ایران مجاب نمایند. در کنار این جهت گیری عمومی یک نکته مهم روز به روز بیشتر به عنوان یک سیاست در کل مجموعه دستگاه دیپلماسی دو طرف در حال تثبیت شدن است و آن ادامه مذاکرات دو طرف و بویژه بعد از اعلام استقبال جمهوری اسلامی از ادامه گفتگوهای چند جانبه با آمریکا و تاکید بر همکاریهای دو طرف پیرامون ادامه گفتگوها برای مهار کانون های بحرانی چون عراق و افغانستان می باشد.

دو طرف این دعواها که هر کدامشان یک قطب تروریستی جهانی را نمایندگی می کنند، بشدت به همدیگر نیاز داشته و از همدیگر نیرو می گیرند. این را هر دو طرف به خوبی می دانند. دقیقا به همین دلیل است که علیرغم ادامه تهدیدات اسرائیل برای حمله به ایران بوش فعلا “اجازه” این کار را نداده و تلاش دارد لابی ها اسرائیلی را از “عواقب” حمله نظامی به ایران در منطقه خاورمیانه  که می تواند توازن قوای منطقه را به ضرر اسرائیل و متحدان آمریکا تغییر بدهد، متقاعد نموده و به سیاست تاکنونی اش در برخورد به جمهوری اسلامی ادامه بدهد. علاوه براین آمریکا در منطقه بحرانی و بخشا جنگی خاورمیانه که درگیر جنگ در عراق و افغانستان می باشد، به اعتراف کارشناسان پنتاگون و سیا و متحدان اروپایی اش، قادر به باز کردن جبهه دیگری نیست. این نکته ای است که فعلا حالت “صلح مسلح” را در روابط دو طرف برقرار کرده است.

جمهوری اسلامی و آمریکا وارد کشمکش های بنیادی و اساسی که یکی از مهمترین مصاف ها ی این دوره می باشد، شده اند. پیروزی و شکست هر یک از طرف های اصلی درگیر در این بحران تغییرات بسیار مهمی را نه فقط در منطقه خاورمیانه، که در سطح کل جهان به دنبال خواهد داشت.

در ورای این کشمکش ها و تهدیدات جنگی که ادامه دارد، جایگاه مبارزه مردم ایران برای به زیر کشیدن جمهوری اسلامی به قدرت انقلاب مردم، دیگرمدتهاست که یک فاکتور مهم و تعیین کننده در سیاست منطقه و جهان شده است. مسئله فقط جغرافیایی به اسم ایران نیست. محور این رویارویی دو قطب تروریسم جهانی برای حکومت اسلامی اساسا حول سهم خواهی اسلامی سیاسی و جایگاه  جمهوری سلامی به عنوان سخنگو و نماینده اسلام سیاسی و تلاشش برای به رسمیت شناخته شدن از طرف قطب مقابل، بعنی تروریسم دولتی آمریکا و غرب می باشد. ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی در گذرگاه حوادث و رویدادها و اتفاقات بسیار مهم و تعیین کننده ای قرار گرفته است. دخالت مردم در این روندها، سازماندهی انقلاب آتی ایران، گسترش مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی در کنار هر تحلیل و ارزیابی که سیاستمداران آمریکا و غرب و جمهوری اسلامی از آن داشته باشند، یک فاکتور بسیار تعیین کننده و مهم در شکل دادن به جغرافیای سیاسی آتی منطقه و جهان می باشد. انقلاب مردم ایران آن نیرو و قدرت و آن ” خطری” است که با به راه افتادنش و در هم کوبیدن جمهوری اسلامی، تروریسم اسلامی و نمایندگان تروریسم دولتی غرب و آمریکا را هم سر جایشان خواهد نشاند. مردم ایران در این مبارزه شایسته وسیع ترین و گسترده ترین حمایت ها از طرف افکار عمومی جهانی و بشریت متمدن بوده و این انتظار را از جهانیان دارند. پایان دادن به جنگ تروریستها، گشودن افق های جدید مبارزه برای رهایی بشریت از ناامنی و جنگ تروریسم اسلامی وتروریسم دولتی آمریکا و غرب کار مردم ایران و امر روزمره مبارزه شان می باشد. با سرنگونی جمهوری اسلامی توسط انقلاب آتی، نه تنها مردم ایران، که کل  منطقه خاورمیانه و جهان از شر اسلام سیاسی و تروریسم اسلامی رها خواهند شد.*

غرب و بحران هسته ای جمهوری اسلامی

در حاشیه قطعنامه 1835

روز شنبه 28 سپتامبر شورای امنیت و گروه 1+ 5 قطعنامه 1835را به تصویب رساندند. قطعنامه 1835 از جمهوری اسلامی ایران می خواهد “به طور کامل و بدون معطلی به تعهدات خود (براساس قطعنامه های مرتبط سازمان ملل) عمل کرده و درخواست های شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی را اجرا کند.”

قطعنامه 1835 همچنین بر “تعهد شورا نسبت به یافتن راه حلی مبتنی بر مذاکره برای مساله اتمی ایران” تاکید می کند و از “رویکرد دو وجهی” بریتانیا، چین، فرانسه، آلمان، روسیه و آمریکا استقبال می کند! در واکنش به این قطعنامه اتحادیه اروپا با انتشار بیانیه ای از جمهوری اسلامی خواست تا غنی سازی اورانیوم را متوقف کرده و با آژانس بر سر”شفافیت” بخشیدن به برنامه های اتمی اش همکاری نماید.

کشورهای روسیه و چین که احتمال می رفت به این قطعنامه رای ندهند، به آن رای داده و برای اولین بار شورای امنیت و گروه 1+ 5 “متحدانه”در برابر تلاش های اتمی ایران موضع یکسان اتخاذ کردند!. جمهوری اسلامی هم مثل همیشه آن را رد کرد!

در واکنش به این قطعنامه کاندولیزا رایس وزیر خارجه آمریکا گفت:که هدف این قطعنامه نشان دادن وحدت اعضای گروه 1+5 پس از بروز اختلاف با روسیه بر سر مناقشه گرجستان است. هرچند این قطعنامه برخلاف میل واشنگتن حاوی تحریم های تازه ای علیه ایران نیست، اما آمریکا آن را به عنوان نشانه “اتحاد بین المللی علیه برنامه اتمی ایران” تعبیر کرده است.

اما قطعنامه جدید چه می خواهد؟نکات مهم این قطعنامه، تازه اگر نکته تازه ای داشته باشد چیست؟ و قرار است چه چیزی را عوض نماید؟و بالاخره این قطعنامه در چه وضعیتی صادر شده و چه اهدافی را دنبال می کند؟به نظر می رسد که برای آمریکا و متحدان اروپایی اش صدور این قطعنامه بهانه ای شده است تا در ورای آن ” اتحاد و همدلی” را که پیرامون برخی مسائل و موضوعات جهانی دچار”بی اعتمادی” بین شرکایی چون چین و روسیه و بخشا اروپا  شده بود، دوباره بازسازی نموده و”اتحاد” و هم نظری آمریکا و غرب و شرکا را در برخورد به موضوعات مهمی چون موضوع هسته ای ایران، بحران گرجستان، بویژه بعد از حمله روسیه به این کشور و تحرکات ناتو در مناطق گرجستان و آذربایجان و.. که دچار نوعی “بی اعتمادی” و بخشا روابط سرد با مسکو شده بود را، دوبازه بازسازی نماید.

موضوع بحران هسته ای حکومت و مواضع روسیه و چین به عنوان اعضای دائم شورای امنیت در طول 5 سال گذشته از نظر متحدان غربی آمریکا بخشا با “موانع و کارشکنی هایی” از طرف این شرکا روبرو بوده که از نظر آمریکا و غرب به جمهوری اسلامی ایران امکان دور زدن تحریمها و مانور دادن در شکاف بوجود آمده در اردوی آمریکا و متحدانش را ادامه داده و از آن برای زمان خریدن و استفاده های سیاسی و همچنین تلاش های ایران برای دست یابی به عنی سازی اورانیوم نهایت استفاده را از این وضع موجود بنماید! ارزیابی کارشناسان روابط خارجی آمریکا و غرب در این مورد و نگرانی های که اعلام داشته و میدارند، خود گویای وضعیت فعلی در  نوع برخورد غرب و روسیه و چین به موضوع بحران هسته ای حکومت می باشد. ای قطعنامه می خواهد “اتحاد غرب” را دربرابر برخورد به بحران هسته ای حکومت به نمایش بگذارد!..

در باره اعمال تحریم های جدیدعلیه جمهوری اسلامی که یکی از محورهای اساسی  نشست های اخیر بوده است، قطعنامه فقط با ارجاع به  قطعنامه های قبلی موضوع تحریم های تعیین شده را پیگیری کرده  و خواهان رعایت آنها از طرف ایران می باشد!. علیرغم آنکه  آمریکا و متحدان اروپایی آن خواستار تصویب دور تازه ای از تحریم ها علیه ایران بودند اما با مقاومت چین و به خصوص روسیه روبرو شده و از تصویب و به اجرا گذاشتن تحریم های جدید بر علیه جمهوری اسلامی خودداری نمودند. بدین ترتیب رژیم اسلامی که تا کنون به بهانه تلاس برای غنی سازی اورانیوم از نظر آمریکا و غرب تحت فشار بوده، اکنون با وضعیت بوجود آمده فرصت و زمان بیشتری را تا نشست بعدی این شورا برای دنبال کردن موضوع هسته ای اش بدست می آورد. در همین راستا جلسه سالانه آزانس که از روز دوشنبه در وین آغاز به کار کرده است فقط به خواست همکاری ایران با آژانس برای “شفافیت” بخشیدن به تلاش های اتمی ایران اکتفا کرده است و خواهان ادامه همکاری دو طرف برای روشن کردن نکات “مبهم” ویا آنچه که این آژانس تلاش های پنهانی برای دستیابی به انرژی هسته ای می نامد، شده است.

در تحولی دیگرخليلزاد، سفير آمريکا در شورای امنيت،روز یکشنبه 28 سپتامبر گفت” جامعه بين الملل حاضر به همکاری با ايران در مورد دسترسی به انرژی اتمی غير نظامی است، اما ايران بيشتر از اين نبايد درخواستهای متوقف ساختن غنی سازی اورانيوم، که می تواند در سوخت بمب اتم استفاده شود، ناديده بگيرد.”

قطعنامه جدید و تاکید “نرم تر” آمریکا و متحدانش در برخورد به بحران هسته ای حکومت بیانگر چرخشی در سیاستهای غرب و آمریکا در برخورد به بحران هسته ای حکومت است که از چند ماه پیش شروع شده است، می باشد. چرخشی که زبان تاکنونی “تهدید به حمله نطامی” را رفته رفته کوتاهتر کرده  و از در مذاکره برای حل موضوع بحران هسته ای و سایر مسائل طرفین بر آمده است. چرخشی که در ماههای اخیر و به دنبال دیپلماسی فعال طرفین برای کاهش تشنج در روابط دو طرف وارد دوره جدیدی می شود. رفت و آمدهای دیپلماتیک ماههای اخیر، و توصیه های وزرای اسبق خارجه آمریکا مبنی بر  گشودن باب مذاکره با جمهوری اسلامی،مخالفت بوش با طرح های حمله نظامی اسرائیل به تاسیسات اتمی ایران، در کنار استقبال رژیم اسلامی از این رویکرد، تنها نمونه هایی از روندهای جدید در روابط دو طرف می باشد که امروز زبان مسلط سیاسی و دیپلماتیک دو طرف شده است.

در این میان ابزار تمایل هر دو حزب آمریکا برای گشودن باب مذاکره با جمهوری اسلامی و استقبال متحدان اروپایی آمریکا از این امر، کل موضوع جمهوری اسلامی و بحران هسته ای اش را وارد دوره جدیدی کرده است. دوره ای که در کنار مشکلات عدیده ای که آمریکا با آن درگیر بوده، ادامه جنگ و ناامنی در عراق، بحران روابط غرب با روسیه،موضوع صلح خاورمیانه، استقرار سپر موشکی آمریکا در لهستان، در کنار سایر موضوعات کانونهای بحرانی از جمله خاورمیانه، آمریکا و متحدین غربی اش را به بازبینی و تجدید نظر در سیاستهای تاکنونی شان در برخورد به رژیم اسلامی و بحران هسته ای اش واداشته است. کانون ها و موضوعات بحرانی که خود آمریکا و بخشا غرب در آن گرفتار شده اند بویژه با بحران مالی و سقوط سهام و بحران بانکی تشدید شده است، که مجموعه این فاکتورها امروز اتخاذ سیاست دیگری را در برخورد به بحران  هسته ای جمهوری اسلامی ظاهرا ضروری تر کرده است.

بحران هسته ای جمهوری اسلامی اما علاوه بر مواردی که در بالا به آنها اشاره شد، تاثیرات مقطعی و دراز مدتر دیگری را نیز در روابط دو طرف بویژه با نزدیک شدن انتخابات آمریکا و ایران دارد. در یک چنین فضای بوجود آمده شاید رژیم اسلامی بتواند فرصتی خریده و در دور بعدی مذاکرات کارت “برنده” بحران هسته ای اش را روی میز گذاشته و طلب سهم خواهی بیشتر را از طرف مقابل علم نماید. اما فرصت بازی رژیم اسلامی با کارت  بحران هسته ای اش برای گرفتن امتیاز بیشتر از آمریکا و غرب دائمی نخواهد بود. خود سران رژیم اسلامی هم بارها به این مسئله اعتراف کرده اند که زمان تنگ است و هنوز تهدیدات نظامی به عنوان گزینه ای که می شود به کار گرفت، مطرح بوده و تا دیر نشده دیپلماسی هسته ای حکومت باید تلاش نماید از فرصت های بوجود آمده نهایت استفاده را ببرد. لذا تاکید بر بحث “مذاکره” از هر دو طرف و حتی بخشا با چشم پوشیدن آمریکا از ” غنی سازی صلح آمیز” توسط جمهوری اسلامی، منتها زیر نطر آژانس اتمی، دادن اجازه بازرسی مجدد از تاسیسات اتمی ایران،آن جهت گیری است که شروع شده است. اظهارات خلیلزاد نماینده دائمی آمریکا در سازمان ملل در این مورد خود به اندازه کافی گویا ست.بی اگر نیست که ارزیابی عمومی کارشناسان غربی این حدس و گمان را تشدید کرده است که تا مقطع انتخابات آمریکا و ایران بحران هسته ای حکومت شانس راه حل سیاسی را داشته و باید دو طرف از این فرصت ها به نفع حل بحران روابط دو طرف استفاده نمایند. چرا که این امر ” طولانی و خسته کننده” شده است.بحران هسته ای برای جمهوری اسلامی که ریش و پشم عربده کشی های اسلامیش روز بروز دارد می ریزد، آن تخته پرشی است که قرار است با گردد آوردن کل جبهه ناسبونالیسم ایرانی- اسلامی حول پرچم رژیم به بهانه واهی”دست آوردهای هسته ای” فرصتی دیگر برای تجدید قوا به جانیان اسلامی برای ادامه حکومت سرکوبشان فراهم آورد. بی اگر نیست که کل ناسیونالیسم راست پرو غرب تا بخشی از چپهای ضد امپریالیست و دموکراسی خواه همه و همه بدشان نمی آید ایران تبدیل به قدرت اتمی بشود!

اما صرف نظر از تحلیل ها و ارزیابی های دو طرف حول و حوش بحران هسته ای یک نکته مسلم است و آن اینکه جمهوری اسلامی آخرین تلاش ها و دست و پا زدنهایش را برای گرفتن امتیازات بیشتر از غرب به کار گرفته و امیدوار هست که با این فرصت و زمان خریدن بر بحران داخلی حکومتش فائق آید.

در ورای بحران و کشمکش های هسته ای جمهوری اسلامی و غرب، بحران به مراتب مهلکتر و کشنده تری کلیت رژیم را در برگرفته که بسیار خطرناک و کشنده تربرای رژیم است! بحران مشروعیت و مردمی که جمهوری اسلامی نمی خواهند. جمهوری اسلامی مورد تنفر و انزجار مردم ایران از بحران و کشمکش هسته ای اش با غرب در صدد دست و پا کردن موقعیت بهتر وبه درجاتی با “ثباتر” را در داخل کشور تعقیب می کند. موقعیتی که قرار است “اقتدار و دیپلماسی موفق”دولت احمدی نژاد را  تقویت نموده و با گشودن باب مذاکره با آمریکا، وعده “بهبودهایی” در داخل داده به مردم منزجر از حکومت داده و بدین ترتیب چند صباحی دیگر پایه های لرزان حکومت را حول و حوش “دست آوردهای هسته ای” جمع و جور کرده و صفوف در هم ریخته حکومتش در برابر تعرض انقلاب مردم ایران سرو سامان بدهد. این آخرین فرصت و تقلای رژیم برای ماندن و ادامه حاکمیت سیاهش را باید از اینها گرفت. این کار اعتراض و مبارزه و انقلاب آتی مردم ایران است که به راه افتاده است. جمهوری اسلامی و آمریکا و غرب آنهم بویژه در شرایطی که هر دو طرف می دانند که اگر اوضاع در داخل ایران از دست جمهوری اسلامی خارج شود، که این یکی احتمالش بسیار زیاد هست، دیگر قدرتی را یارای ایستادن در برابر موج آزادیخواهی و برابری طلبی که انقلاب مردم ایران به دنبال خواهد داشت، نداشته و در وهله اول با به گورسپردن جمهوری اسلامی ریشه تروریسم اسلامی را زده و از قدرت به پائینش کشیده و بدین ترتیب پای تروریسم دولتی آمریکا و غرب را از ایران و  خاورمیانه قطع کرده و آزادی و آزادیخواهی و انقلاب رهایی بخش مردم ایران را در برابر  جهانیان به پیروزی خواهد.

محمد شکوهی

9 مهر 1387،30 سپتامبر 2008

روز دوشنبه 25 شهریور آژانس انرژی اتمی گزارش خود را از روند فعالیتها و تلاش های جمهوری اسلامی مبنی بر غنی سازی اورانیوم منتشر کرد. این گزارش دوباره به عدم شفافیت در فعالیتهای هسته ای جمهوری اسلامی و جلوگیری از دسترسی آژانس به بخش نطامی این فعالیت ها توسط جمهوری اسلامی “انتفاد” کرده است. متعافبا سخنگوی دولت آمریکا ضمن تائید گزارش،جمهوری اسلامی را با تشدید تحریم های اقتصادی بر اساس قطعنامه های شورای امنیت نموده است.در همین رابطه چند روز قبل از انتشار این گزارش تلاش های دیپلماتهای ایران برای متقاعد کردن برخی کشورها از جمله روسیه و چین برای پا در میانی در کشمکش هسته ای حکومت با غرب مبنی بر ” چشم بستن” به برخی عرصه های غنی سازی توسط این دو کشور، بویژه انتظار رژیم اسلامی از روسیه با توجه به موضع گیری مثبت ایران در قضیه بحران و جنگ اوستیای جنوبی ابخاز در جریان بود، متعاقبا جمهوری اسلامی انتظار دخالت روسیه را به نفع خودش در شورای حکام داشت و…. اما نتیجه تلاش ها و تقلاهای جمهوری اسلامی در این عرصه به نتیجه ای نرسید!. در نتیجه گزارش انتقادی آژانس منتشر شد!

اما در داخل جنگ و دعواهای باندهای حکومتی پیرامون موضوع هسته ای و جایگاه آن در نزد باندهای حکومتی بویژه بعد از اعلام تاریخ انتخابات ریاست جمهوری حکومت حدت و شدت بیشتری به خود گرفته است.دار و دسته های دولت احمدی تژاد باندهای قبلی دولتی، یعنی دوی خرداد یها و خاتمی و دیپلماسی هشت ساله دولت اصلاحات حکومتی را زیر”ضرب انتفادات” خود گرفته اند. از نظر این دار و دسته ها دولت خاتمی با سیاست نزدیکی به غرب در جریان مذاکره بر سر ادامه و یا تعلیق غنی سازی اورانیوم کوتاه آمده است و این امر باعث شده که “سکته ای”در پیشرفت های هسته ای حکومت پدید آمده است.این دار و دسته ها عربده کشی راه انداخته اند که در قضیه فعالیتهای هسته ای در دوره سه ساله دولت نهم به اندازه چندین برابر دوره خاتمی و اصلاحات پیشرفت داشته اند و دلیل این امر را صدور دو قطعنامه شورای امنیت برای ترساندن جمهوری اسلامی و بویژه دولت احمدی نژاد برای دست کشیدن از پیشرفتهای هسته ای اعلام کرده اند. عحب استدلال مشعشعی!

در مقابل این تعرضات باند احمدی نژاد بازماندگان دولت خاتمی و مقامات سابق و مسئولین پرونده هسته ای حکومت ساکت ننشسته و از آنجا که این مواضع در بحبوحه تدارک انتخابات حکومتی صورت می گیرد، اعلام موضع کرده اند. در میان دار و دسته های دولت سابق، آخوند حسن روحانی که دبیر شورای امنیت ملی رژیم بوده و از طرف شخص خامنه ای مسئول پیشبرد مذاکرات بوده، اواخر هفته ای گه گذشت “دفاعیات هسته ایش” را منتشر کرد!پرونده موسویان و … برای خواندن اظهارت روحانی در مورد موضوع هسته ای حکومت و جنگ و دعواهای حکومتی کلیک کنید.

تیم هسته يي حسن روحاني دفاعيه خود را منتشر کرد! http://www.fararu.com/vdcgz79q.ak9tt4prra.html

بدین ترتیب موضوع بحران هسته ای حکومت دیگر مدتهاست تبدیل به بحران حکومتی شده بویژه با نزدیک شدن انتخابات ریاست جمهوری حکومت شدت و حدت بیشتری گرفته است. هر کدام از باندها و دار و دسته های حکومتی بسته به دایره نفوذ و قدرت عملش در صدد استفاده انتخاباتی از موضوع هسته ای برای جلب آرای مردم به تقلا افتاده اند.حملات این باندها به یکدیگر و نگرانی از عدم استقبال مردم از مضحکه انتخابات و مهمتر از همه گسترش اعتراضات و مبارزات مردم در یک چنین وضعیت شکننده ای که حکومت در آن گرفتار شده است، کلیت رژیم و باندهای حکومتی را به تکاپو انداخته و نگرانشان کرده است. در پس کشمکش هسته ای جمهوری اسلامی با غرب دعواهای جدی تری قرار دارد. دعواهایی که به اعتراف سران حکومت و سران باندهای خارج حکومت می تواند عواقب خطرناکی برای موحودیت نظام داشته باشد. اینها احساس خطر می کنند. احساس خطر از اینکه مردم دوباره و قدرتمندتر از دوره های قبلی وارد این رویارویی ها بشوند. و این بعید نیست.

یک نکته مهم هست و آن اینکه مردمی که از گرانی، فقرو فلاکت و بی حقوقی که رژیم به آنها تحمیل کرده، ذره ای نه توهم به این خزئبلات سران و باندهای حکومتی داشته و نه ذره ای در این امر که جمهوری اسلامی باید به گور سپرده شود، شکی داشته و دارند.مردم نه فقط جمهوری اسلامی هسته ای نمی خواهند، بلکه خود صدای اعتراض و مبارزه و موضعشان را در برابر موضوع هسته ای مدت هاست که اعلام کرده اند. در برابر عربده کشی های جمهوری اسلامی”انرژی هسته ای حق مسلم ماست”، کارگران و مردم شعار منزلت و معیشت حق مسلم ماست را بلند کرده اند. برای پایان دادن به فقر و بیکاری و فلاکت، برای رسیدن به آزادی و برابری کامل در قدم اول باید حکومت جانیان اسلامی را به زیر کشید و این کاری که مردم ایران درگیر آن بوده و برای تعیین تکلیف با جمهوری اسلامی وارد صحنه شده اند.

سفر احمدی نژاد به نیوریورک و نگرانی های حکومت!

احمدی تژاد رئیس جمهور رژیم صد هزار اعدام در مهر ماه به نیویورک می رود. قرار است رئیس حکومت جانیان اسلامی در سازمان ملل سخنرانی نماید. سال پیش هم وی به آمریکا رفت. در همین رابطه اعتراضات گسترده جهانی بر علیه دعوت از احمدی نژاد صورت گرفته بود که نقطه اوج اعتراضات بر علیه این سفر، اعتراضات دانشجویان دانشگاه کلمبیا در جریان حضور احمدی نژاد در این دانشگاه بود که تبدیل به یک افتضاح سیاسی برای حکومت شد. امسال هم در آستانه سفر احمدی نژاد قرار است اعتراضات وسیع و گستردهای بر علیه وی صورت گیرد. مخالفان اعدام، زندان، شکنجه و انسانهای مدافع برابری و حقوق انسانی و مدافع حقوق زن و کودک فراخوانهای متعددی را در اعتراض به این سفر صادر کرده اند.

در واکنش به این اعتراضات جهانی جمهوری اسلامی و برخی سران آن در رابطه با سفر احمدی نژاد هشدار داده و نگرانی خود را از تکرار وقایعی نظیر وقایع دانشگاه کلمبیا اعلام داشته و توصیه هایی به تیم احمدی نژاد در این خصوص داده اند که زمینه مساعد نیست و قرار نیست “آبروی حکومت” در این سفرها برود. تیم مشاوران احمدی نژاد در همکاری با هواداران جمهوری اسلامی در آمریکا و بویژه “انجمن دوستی ایران و آمریکا” و عناصری چون هوشنگ امیر احمدی که رسما اعلام کرده مرید احمدی نژاد بوده و موافق سیاستهای دولت وی می باشد، به یاران نگرانشان در درون دستگاه حکومتی اطمینان داده اند که همه چی به خوبی و خوشی برگزار خواهد شد!.

یک نکته مهم: جمهوری اسلامی فشار اعتراضات جهانی را حس کرده است. حس کرده که بشریت متمدن و افکار عمومی جهان نه تنها روی خوشی به جانیان اسلامی نمی دهد، بلکه سیاستمداران غربی و کسانی را که فرش قرمز زیر پای جانیان پهن می کنند، زیر ضرب اعتراض و انتقاد خود گرفته است. انعکاس جهانی این اعتراضات به حضور سران حکومت اسلامی در مراجع و سازمانهای بین المللی و تاثیر بلافصل آن در روند رویدادهای داخلی و مهمتر از همه روحیه گرفتن مردم در برابر حکومت، دیگر تیدبل به نگرانی همیشگی سران حکومت شده است. واقعیت این است که مردم ایران وقتی می شنوند که سران حکومت با اعتراض و خشم و انزجار مردم جهان روبرو شده اند، خوشحال شده و امیدشان به گسترش اعتراض و مبارزه در داخل و رسیدن به پیروزی نهایی ملموس تر می شود. امسال نیز نباید اجازه داد احمدی نژاد براحتی پا به نیویورک بگذارد. این جانیان باید بدانند در هر کجا که ظاهر بشوند مورد خشم و نفرت بر حق مردم ایران و مخالفان حکومت و افکار عمومی جهان قرار داشته و براحتی نخواهند توانست به زد و بندهایشان با دول غربی و بر علیه مبارزه و اعتراض مردم دست بزنند. امسال هم این سفر را باید تبدیل به رسوایی سیاسی و یک افتضاح سیاسی بزرگ برای جمهوری اسلامی کرد.

محمد شکوهی

25 شهریور 1387 15 سپتامبر 2008

اکبر گنجی اخیرا در آمریکا کتابی منتشر کرده است که موضوع آن به گفته دست اندرکاران رادیو فردا و موسسات وابسته به این بنگاه سخن پراکنی«راه دموکراسی در ايران» در ایران می باشد.گنجی در گفتگویی با رادیو فردا اصرار دارد که موضوع این کتاب «جنبش آزادی خواهی» و «دموکراسی خواهی»  در ایران است. در ادامه گفتگو با رادیو فردا به مناسبت انتشار کتابش ایشان نظر “جدیدی” را طرح کرده است و آن اینکه در ایران «اپوزيسيونی که منتهی به عمل شود٬ اصلا وجود خارجی ندارد.»! پیرامون انتشار کتاب گنجی مدت چند روزی است که رادیو فردا یک صفحه نظر سنجی ویژه راه انداخته است که در آن می شود پیرامون اظهار نظر های جدید گنجی و کتابش به بحث و اظهار نظر پرداخت.بالاخره فرصتی دست داد و سری به این نطر سنجی و اظهار نطرات شنوندگان رادیو فردا زده تا ببینم مردم و شنوندگان در این باره چه می گویند.حالب بود!درصد بالایی از کسانی که نظر داده انداز مخالفین جمهوری اسلامی بوده و گنجی را علی العموم جزیی از دم و دستگاه رژیم دانسته و هر کدام بسته به اینکه چه گرایش سیاسی و اجتماعی را نمایندگی می کنند، از در مخالفت با نظرات و بویژه تز اصلی گنجی مبنی بر اینکه در ایران«اپوزيسيونی که منتهی به عمل شود٬ اصلا وجود خارجی ندارد.» ، بر آمده و عموما در مقام مخالفت با این نظرات وی اظهار نظر کرده اند. دست اندر کاران رادیو فردا گویا خودشان هم عافلگیر شده اند که اینهمه اظهار نظر مخالف با جناب گنجی و نظراتش از طرف شنوندگان اعلام شده است!به همین خاطر بلافاصله در توضیحی بعد از روز دوم اعلام این نظر سنجی در این صحفه در باره شحره نامه اکبر کنجی داده اند که جالب هست. رادیو فردا و دست اندرکاران این نظر سنجی می گویند:” گنجی که روزنامه های دوره معروف به اصلاحات در ايران قلم می زد، پس از بازگشت از «کنفرانس برلين» در ارديبهشت ماه ۱۳۷۹ دستگير شد، و سرانجام پس از شش سال از زندان آزاد شد.  اکبر گنجی هم اکنون در خارج ايران به سر می برد! به این پائین تر بر می گردم.

در باره گنجی و یا بهتر است بگوئیم “پروژه گنجی” دم و دستگاه تبلیغاتی غرب مدیا و رسانه های در بوق کرتا کردند که “پدر دموکراسی و سکولاریسم ایرانی” متولد شد!دوم خرداد و عروج اصلاح طلبی حکومتی با خاتمی و اظهار نظرها و بخشا افشاگریهای گنجی خوراک تبلیغاتی اینها شد. اعلام کردند که “اسلام و اصلاح طلبی و اسلام خوش خیم مرهون مجاهدتهای امثال گنجی” وارد مرحله جدیدی شد. در اقدام بعدی و با روی کار آمدن دولت اصلاحات حکومتی کتاب ها و نوشته های دوره زندان گنجی تبدیل به “مانیفست اصلاح طلبی حکومتی” شد! در طول دوسال اول حکومت دوم خرداد گنجی و حجاریان و هاشم آغاجری را مساوی با را روشنفکران عصر روشنگری و رنسانس در غرب و تئوریسین های “جامعه مدنی” قرار داده و حول و حوش آن مشغول سازماندهی “فازهای جامعه مدنی” شدند.و…..

تا اینکه دولت خاتمی به فکر “از انزوا خارج کردن جمهوری اسلامی” افتاد. چرا که پیروزی اصلاحات در داخل باید بتواند موفقیتهایی نیز در عرصه سیاست خارجی به دنبال داشته باشد تا بتوان اینها را در داخل به خورد مردم داد! بر این اساس سیاست خارحی حکومتیان جدید بر” رفع تشنج و همزیستی مسالمت آمیز” اعلام شد. در این راستا سفیران فرهنگی و نمایندگان و نظریه پردازان حکومتی راهی کشورهای غربی شدند تا “پیام اصلاح طلبی حکومتی” را به گوش جهانیان و غرب برسانند! همزمان دار و دسته ها و عناصر هوادار حکومتی در خارج کشور به رقص و پایکوبی پیرامون “پیروزی دموکراسی خواهی” در داخل پرداخته و در مدت کوتاهی جبهه اصلاح طلبی حکومتی موفق شد جای پایی برای اصلاح طلبان حکومتی در خارج دست و پا نماید. در راس کاروانها و هیات های اعزامی به خارج از طرف حکومت گنجی از مهمترین عناصر بود. وی در دهها نشست و سمینار و کنفرانس در کشورهای اروپایی و آمریکا پای منبر رفته و اندر باب ضرورت حمایت غرب از خاتمی و اصلاحات حکومتی سخن گفت. گنجی عنصر مهم و سفیر کبیر فرهنگی اصلاح طلبی حکومت شده بود.

در ادامه همین هیاهو در خارج در داخل مبارزات کارگران و مردم و دانشجویان روز به روز شدت می گرفت و مردم در صدد استفاده از شکاف هایی که در میان حکومتیان باز شده بود،بر آمده و هر روز بیشتر و سازمانیافته تر و رادیکال تر از همیشه به طرح خواستها و مطالباتشان می پرداختنند. رویارویی حکومت و مردم دیگر به خیابانها کشانده شده بود. در همین حال بخش هایی از حکومت ها و دولتهای اروپایی در یک تجدید نظر در روابطشان با جمهوری اسلامی که بعد از صدور حکم اعدام سلمان رشدی به سردی گرائیده بود، بر آمده شروع به رفت و آمدهای دیپلماتیک به ایران و گسترش روابط با جمهوری اسلامی کردند. غرب هم مشکلات خاتمی در داخل و رویا رویی وی با جناج راست را دیده بوده و ارزیابی شان این بود که در برابر جناح راست حکومت باید ار خاتمی و اصلاح طلبان حمایت کرد! در مدت کوتاهی تقریبا اکثر کشورهای اروپایی روابط سیاسی و افتصادی شان را با ایران از سر گرفته و بدین ترتیب سیاست ” از انزوا خارج کردن حکومت” کلید خورد. بعضی از کشورهای اروپایی نظیر آلمان و کشورهای اسکاندیناوی علنا و آشکارا به حمایت سیاسی از خاتمی پرداختند.

در همین راستا اوایل سال 2000 میلادی برابر با اردیبهشت 1379 دولت آلمان با همکاری جمهوری اسلامی و هواداران “دیالوگ انتقادی و نسبیت فرهنگی” در این کشور جرات کرده و اقدام به سازماندهی نشست معروف به کنفراس برلین را کردند! ارزیابی دو طرف و هوادارانشان این بود که بدین طریق خواهند توانست تصویری از تغییر و تحولات “مثبت در ایران” بعد از سر کار آمدن خاتمی و اصلاح طلبان داده و زمینه های بند و بستهای سیاسی و اقتصادی در راستای حمایت از ایران را فراهم خواهند نمود. کنفرانس برلین قرار بود به غرب بقبولاند که در ایران ” اصلاح طلبی و حکومت و جامعه مدنی” توسط خاتمی در حال شکل گیری می باشد! که تنها راه تضمین “امنیت و آرامش در داخل” ادامه و تائید روند اصلاحات می باشد! جلب و حذب ایرانیان مقیم خارج برای پروژه اصلاح طلبی و تلاش مشترک غرب و هواداران خارج حکومت برای گرفت زیر بال حکومت اصلاح طلبان به عنوان تنها راه تحقق “دموکراسی و حقوق بشر در ایران” به راس سیاست دولت های غربی در مواجهه با ایران شد. در باره کنفرانس برلین جا دارد قسمت کوتاهی از مقاله منصور حکمت با عنوان درس های بدیهی برلین آورده شود. این مقاله در ژانویه 2001 در نشریه انتر ناسیونال هفتگی شماره 37 به تاریخ ٣٠ دى ١٣٧٩ – ١٩ ژانويه ٢٠٠١ چاپ شده است.

دوم خردادى ها در کنفرانس برلين قرار بود تصويرى از يک ايران ديگر و يک جمهورى اسلامى ديگر بدهند که بايد در برابر مخالفان نظام مورد دفاع و پشتيبانى غرب قرار بگيرد. يک جمهورى اسلامى تماما “لبخند” و “چهچه پرندگان”، جايى که آخوندهاى بى آزار با چهره هاى نورانى و با عباهاى نازک حرير دست در دست هم، سبکبال در چمنزارها دنبال شاپرکها ميدوند و کلکسيون تمبر جمع ميکنند و اينترنت ياد ميگيرند. جايى که پاسدارها دستهاى خونى شان را شسته اند و ديگر براى فستيوال ها فيلم ميسازند و فلسفه ميخوانند، جايى که زنان، اگرچه هنوز بخاطر “فرهنگ خويش” چادرشان را سفت لاى دندان گرفته اند، با اجازه شوهر از بام تا شام فمينيسم و دوچرخه سوارى ميکنند. ايرانى “مدنى” و سرشار از “تسامح و تساهل” و “وجاهت قانونى”. قرار بود بگويند سپاهيان سلحشور اصلاحات اسلامى قوه مجريه را دارند و اکنون در يک قدمى فتح قلعه مقننه اند، و اين ديگر همه چيز را فيصله ميدهد. اينها به برلين رفته بودند تا لبخند خاتمى و اجازه نشر مجلات پاسدارهاى سابق را بعنوان گشايش سياسى و آزادى بيان و جامعه مدنى در اروپا بفروشند، رفته بودند مضحکه مجلس اسلامى را يک پارلمان قانونى قلمداد کنند، رفته بودند سلاخى مخالفان حکومت را به گردن باند ها و محافل متفرقه بياندازند و از جمهورى اسلامى ايران و رهبر و رئيس جمهور و مجلس و مقننه و قضائيه و کابينه و وزارت اطلاعات و حقوق بگيران نظام شان رفع مسئوليت کنند. رفته بودند نسل کشى ها و اعدام ها و سنگسار ها، گورهاى بدون نشان، کارگران بدون معاش، زنان بدون حق، جوانان بدون آينده، کودکان تباه شده، اعتقادات سرکوب شده، صداهاى خفه شده، بى حقوقى مطلق انسان در صحن جامعه و متن قوانين و چرخش مرگبار شمشير قصاص و سبعيت اسلامى در تمام زندگى و ذهن شهروندان اين کشور بختک زده را پشت شمايل مقوايى يک آخوند مرتجع و لفاظى هاى بى ارزش در مورد “اسلام مدرن” مخفى کنند. اينها رفته بودند در برلين از جمهورى اسلامى دفاع کنند، برايش تبليغ کنند، مخالفان حکومت اسلامى را عقب برانند.

تلاش کردند، اما نتوانستند. برعکس، کنفرانس برلين به صحنه يک اعتراض و افشاگرى عظيم عليه کل موجوديت رژيم اسلامى و دولت آلمان و “اپوزيسيون” مرتجع موئتلف رژيم بدل شد. بازماندگان نسل کشتار شده، آزاديخواهان و مقدم بر همه کمونيستها اين خيمه شب بازى را برچيدند. حقايق حاکميت ارتجاع اسلامى و استبداد خونين در ايران را جلوى چشم همه گرفتند. خواست اکثريت عظيم مردم ايران، يعنى سرنگونى حکومت اسلامى، را فرياد کردند. پروژه تبليغى دهها ميليون مارکى دولتين ايران و آلمان را خنثى کردند.…

با شکست کنفرانس برلین ایده اصلاح طلبی و هیاهو و جار و حنجال های پیرامون آن هم خاموش شد. برای اولین بار در تاریخ معاصر ایران کمونیست های کارگری و مخالفین جمهوری اسلامی موفق شدند نه فقط جلوی تحرکات سیاسی جمهوری اسلامی بلکه هواداران خارج حکومتی را که در صدد آبرو خریدن برای یکی از مخوف ترین رژیم های جانی تاریخ بشر بر آمده بودند را به شکست بکشانند، بلکه کل صف چپ و سرنگونی خواهی از موضع چپ و کارگر و سوسیالیسم و برابری طلبی را به جلوی صحنه سیاست در ایران برده و به جهانیان اعلام نمایند که اسلام و حکومت اسلامی اصلاح پذیر نیست، که هر جناج و باند و دار و دسته حکومتی و خارج حکومت که در صدد جلب حمایت و پشتیبانی از این جانیان بر آید، با مخالفت گسترده مخالفین حکومت ترور و شکنجه و اعدام رو برو خواهد شد. کنفرانس برلین و دخالت کمونیستها در آن تصویری واقعی از روند مبارزات مردم بر علیه حکومت و باندهای حکومتی را به جهانیان نشان داد. کنفرانس برلین مدیا و رسانه های اجیر شده غرب را مجبور کرد که اگر چه ابتدا با اکراه ولی بعدها از سر ناچاری طور دیگری به رابطه مردم با حکومت و مبارزه شان برای رهایی از نکبت جمهوری اسلامی نگاه کرده و اعتراف نمایند که در ایران چپ و کارگر و زن و دانشجو در مصاف روزمره با حکومت بوده و ایده “رژیم چنج” و نافرمانی مدنی و رفراندوم و …. جایی در میان مردم ندارد.

و اما در مورد این اظهار نطر گنجی مبنی بر اینکه در ایران« اپوزيسيونی که منتهی به عمل شود٬ اصلا وجود خارجی ندارد.». گنجی راست می گوید! در ایران اپوزیسیون وجود ندارد! اپوزیسیونی که گنجی سنگ آن را به سینه اش می زند و ایشان نزدیک به یک دهه برایش تئوری و نقشه عمل و طرح ریخته و دارد طرح و نقشه می دهد، وجود خارجی ندارد. اپوزیسونی که قرار بود در رویاهای خیالی جناب گنجی منبعث از تئوریهایش شگل بگیرید و ” مدینه فاضله و جامعه مدنی” را شکل بدهد، شکل نگرفت و دست گنجی و یارانش را در حنا گداشت! اپوزیسیونی که قرار بود حول و حوش جزوه ” مانیفست جمهوری خواهی” و ایده های دولت روبیسپیری و جان لاکها و لوی یاتانهای وطنی و بر اساس کپی برداری ها ی جامعه شناسانه از ادبا و نویسندگان و سیاستمداران عصر دوره روشنگری در اروپا در ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی شکل بگیرد، شانس و اقبال بهش رو نکرد! اپوزیسیونی که قرار بود تئوریها و نظریات ایشان را راهنمای عمل برای تحول در جامعه در دست بگیرد و در معیت آخوند و اصلاح طلب حکومتی پروسه “سکولاریزه کردن رابطه دین و دولت و اخلاق و سیاست” را از بالای سر مردم معترض به جامعه حقنه نماید، در نطفه خفه شد! اپوزیسونی که گنجی می خواست و اکنون هم هر از چند گاهی شرمگینانه مطرح و حول و حوش آن مصاحبه و نظر سنجی برایش راه می اندازند، دیگر بیش از یک دهه است که در میان کارگر و زحمتکش این مملکت، در میان جنبش های اعتراضی و مردمی و در راس آن جنبش سرنگونی طلبی مردم ایران دود شده و به هوا رفته است! اپوزیسیون مورد نظر ایشان نه در عرصه سیاست و اجتماع در ایران و نه در مبارزات جاری و کشمکش های جاری میان حکومت و مردم اگر احتمالا جایی داشته باشد، همان جایگاه را دارد که جناب گنجی در همسویی با سران حکومت و دم و دستگاه سرکوب و ترور و وزارت اطلاعات بر زبانش جاری می شود: در ایران اپوریسیون وجود ندارد! حرف جمهوری اسلامی و حکومت سرکوب و ترور و اعدام هم هست که جناب گنجی خودشان نزدیک به یک دهه از بانیان و حامیانش بوده اند، می باشد. دقت کنید ادبیات و فرهنگ و لغات این جناب هم بوی و رنگ سرکوب و قلدری جمهوری اسلامی را بر خود دارد. جناب گنجی و رویای شکل دادن به اپوزیسیونش در میان مردم سرنگونی خواه و برابری طلبی که بیش از سه دهه است درگیر مبارزه برای برای به زیر کشیدن جمهوری اسلامی می باشند، دیگر خریداری نداشته و این برای گنجی و حامیانش سنگین تر از همه چیز است. اگر اپوزیسیون مورد نظر ایشان هم روزی به احتمال یک در هزار شانس بهش رو بکند، در شکل و فرمات چلبی ها و ژنرال های بی ستاره و جبهه راست پرو غرب و حامیانش خواهد بود که در تازه این هم شانسش یک در هزار است.

اپوزیسیون ایده آل جناب گنجی و هوادارانش سرخورده و زمین گیر شده از روند اعتلای مبارزات مردم بر علیه کلیت جمهوری اسلامی و برای به زیر کشیدن این حکومت، فقط آه و افسو س کشیده و مدام اعلام خطر از روند آتی این مبارزه کرده و به مردم عاصی از حکومت و اسلام اخطار می دهد: که انقلاب نکنید! که انقلاب هرج و مرج است! که شیرازه مدنی جامعه از هم می پاشد! که انفلاب خشونت است! که منتظر تغییر و تحولات تدریجی و آرام بنشینید! که انقلاب جامعه را به عقب بر می برد! و بالاخره اینکه انقلاب فایده ندارد و باید چشم به بحران هسته ای و فرجی که شاید از اینجا حاصل شود و آمریکا حمله کرده و حکومت را بردارد و آن موقع “دمکراسی و حقوق بشر” برای مردم ایران به ارمغان بیاورد! باید جشم دوخت! اینها آرزوها و رویاهای چنین اپوریسیونی است که جناب گنجی امروز عاجزانه و در اوج یاس و سرخوردگی دوباره سعی در بلند کردم علم و کتلش را در سر می پروراند.آقای گنجی این بار هم دچار اشتباه محاسبه شده است.

این واقعیت که در ایران یک اپوریسیون قدرتمند و قوی به همراه جنبشی عظیم و بشدت رادیکال و برابری طلب و چپ در اعماق جامعه در جریان می باشد که در کمین حکومت نشسته و مترصد وارد کردن ضربه نهایی بر پیکر چرکین حکومت جانیان اسلامی است، جناب گنجی و هوادارانش را ناآرام کرده است! این واقعیت که زبان و ادبیات برلینی و کنفرانس برلینی ها مدتهاست که دیگر که تبدیل به زبان و اعتراض و مبارزه کارگر و زن و معلم و دانشجو شده است، برای آقای گنجی و دست اندرکاران رادیو فردا سنگین تمام شده است. گنجی هشت سال پیش در کنفرانس برلین در میان اعتراض و مبارزه مردم شرکت کننده در این کنفرانس در دفاع از اصلاح طلبی حکومتی و در دفاع از جمهوری اسلامی جملاتی را بر زبان راند که فقط و فقط از زبان سران رژیم و دم و دستگاه سرکوبگر رژیم جاری گشته است. گنجی در همین کنفرانس هو شد. کنفرانس برلین با دخالت حزب کمونیست کارگری ایران و با اتخاذ سیاست درست و فکر شده و در طنین شعارهای کوبنده مخالفان حکومت اسلامی به شکست کشانده شد. داغ برلین بر دل گنجی و هوادارانش هنوز مانده و هنوز برایشان سوزش دارد!این اپوزیسیون مورد نظر گنجی با کنفرانس برلین اولین و آخرین شکستش را قبول کرد و خانه نشین شد.دراین مدت چند سال اوضاع کلی عوض شده. پروژه های محتلفی که امثال گنجی ها و شیرین عبادی ها و …. علم کرده اندشکست خورده است. الان چپ و و مبارزه برابری طلبانه کارگر و دانشجو و زن میداندار شده اند. براحتی نمی شود از بالای سر این مردمی که در صحنه هستند برایشان نسخه پیچید. اعتراض و رادیکالیسم و درجه سازمانیافتگی حنبش های اعتراضی از کارگری گرفته تا دانشجویی و جنبش زنان تمامی خواب های طلایی گنجی و امثالشان را نقش بر آب کرده است. و در این میان با وجود حزب کمونیست کارگری ایران که یقینا آقا گنجی به خاطر دارند و دخالتگری این حزب در روندهای جاری سیاسی در ایران امروز شانس آلترناتیوهای مورد نظر گنجی و وهوادارانش را به مراتب کمتر ونزدیک به صفر است. جامعه ایران آبستن تحولات بزرگ و تعیین کننده ای می باشد. به زیر کشیدن بساط حکومت اسلام و جمهوری اسلامی اولین و فوری ترین هدف آن است. حزب کمونیست کارگری ایران در راس آن اپوزیسیون اجتماعا بزرگی قرار دارد که در بطن جامعه تشنه آزادی و رهایی وارد مصاف های تعیین کننده با کلیت جمهوری اسلامی شده است. انقلابی که خیلی ها زمانی به آن اخ و تف می کردند الان دارد جزیی از سیمای سیاسی و تصویر ایران می شود. با هر کس صحبت می کنی و راجع به هر چی که می پرسی، صحبت نه از تغییرات تدریجی و جامعه مدنی و تساحل و تسامح،که از انقلاب برای بر انداختن حکومت جانیان اسلامی می زنند. جناب گنجی و هواداران انگشت شمارش بهتر است تا دیر نشده از مردم ایران به خاطر شرکت و دست داشتن در سرکوبهای دهه 60 و تحمیل جمهوری اسلامی بر سر مردم آزاده ایران معذرت خواهی کرده و زندگی شرافتمندانه ای را در پیش بگیرند.اگر بجنبید هنوز مردم آزاده ایران گذشت دارند. فردا دیگر دیر خواهد بود!

محمد شکوهی

16 شهریوز 1378 6 سپتامبر 2008

طرح ” آزمايش ۳”

دام ديگرى براى شناسائى و دستگيرى پناهندگان افغانى در ايران

محمد شکوهي

درج در همبستگى شماره ۳

۱۶ ژوئن ۲۰۰۸

طرح” بازگشت داوطلبانه” اخراج اجباري پناهندگان افغاني از ايران به همراهي و با حمايت سازمان ملل از نهم آوريل ۲۰۰۲ به اجرا گذاشته شده است. در طول اين چند سال، صدها هزار پناهنده افغانستاني دستگير، زنداني و با شيوه هاي بشدت غير انساني به افغانستان بازگردانده شده اند. براي پيشبرد سياست اخراج اجباري، جمهوري اسلامي و سازمان ملل بيش از ۲۰ اردوگاه موقت “ويژه اخراج و ديپورت” پناهندگان دستگير شده در مناطق مرزي ايران با افغانستان برپا داشته اند. آنچه که کميسارياي سازمان ملل از آن به عنوان اردوگاههاي “اسکان موقت” اسم مي برد در حقيقت چيزي جز زندان و گتوهاي محاصره شده توسط نيروهاي سپاه پاسداران و ماموران سازمان ملل نيستند. بيش از ۵ سال است که در اين اردوگاهها، غير انساني ترين و راسيسي ترين شيو ه هاي سرکوب و ارعاب و تحقير در حق صدها هزار انسان اعمال مي شود تا ين انسانها را وادار به برگشت اجبارى کنند.

سازمان ملل ضمن تائيد سياستهاي ضد انساني جمهوري اسلامي دراخراج گسترده تر و سازمانيافته تر پناهندگان از ايران “سرويس هاي ويژه بازگشت” به افغانستان راه انداخته است. اين سازمان وقاحت و بي شرمي را به جايي رسانده که در اذاي ثبت نام هر پناهنده آماده بازگشت به افغانستان، هزينه ديپورت و اياب و ذهاب را نيز به جمهوري اسلامي پرداخت مي نمايد! علاوه بر اين، کميسارياي اين سازمان در اذاي اخراج هر پناهنده به افغانستان از کمک هايش به جمهوري اسلامي که قرار بوده به امورات مهاجرين اختصاص داده شود، کم کرده و ادعا مي کند که اين هزينه ها ديگر براي نگهداري و اسکان مهاجرين ضرورتش را از دست داده و اين هزينه هاي کم شده به عنوان ” پول تو جيبي” به پناهنده گاني که به افغانستان بازگردانده مي شوند، پرداخت مي شود!

بر اساس آمار و ارقامي که جمهوري اسلامي ارائه داده از اوايل سال ۲۰۰۲ ميلادي بيش از يک ميليون پناهنده به افغانستان بازگردانده شده اند. از اين تعداد بيش از نيم ميليون نفر به اعتراف مقامات رژيم دوباره به هر طريقي که ممکن بوده به ايران برگشته اند. در همين رابطه اوايل سال ۱۳۷۸ احمد حسيني مسئول امور مهاجرين در وزارت کشور رژيم اعلام کرد که طرح هاي “ضربتي ويژه” بازگرداندن  پناهنده افغاني در 11 استان کشور به اجرا در آمده است. در راستاي اجراي اين طرحهاي ضد انساني بيش از ۳۰۰ هزار پناهنده افغانستاني در استانهاي تهران، مرکزي، سيستان و بلوچستان، خراسان، يزد، کرمان، هزمرگان، فارس، اصفهان و آذربايجان دستگير شده و جهت ديپورت به افغانستان روانه اردوگاههاي بازگشت شده اند.

در باره شيوه و چند و چون اجراي طرح ضربتي اخراج پناهنده گان افغانستاني از ايران اطلاعات بيشتري در دست نيست. فقط همين قدر که ابعاد جنايات و وحشيگريهاي جمهوري اسلامي در حق پناهنده گان دستگير شده به حدي بوده که صداي اعتراض نهادها و سازمان هاي مدافع حقوق بشر را بلند کرده و اين نهادها سياستهاي ضد انساني و پليسي جمهوري اسلامي در برخورد به پديده اخراج اجباري پناهنده گان افغانستاني را محکوم کرده و خواهان توقف اين طرح ها شده اند!

اما عليرغم اعلام سياست نا امن بودن افغانستان براي پناهنده گاني که بازگردانده مي شوند، جمهوري اسلامي و سازمان ملل کماکان سياست ضد انساني ديپورتشان را ادامه مي دهند. در کنار اين سياستها از حدود يك سال پيش دولت فهرست 22 استان ممنوعه را اعلام كرد كه پناهندگان افغانستاني و عراقي اجازه ورود به آن را نداشتند. نماينده سازمان ملل در باره سياستهاي اين سازمان و همکاريهاي بين اين سازمان با رژيم جمهوري اسلامي دراواسط خرداد ماه مصاحبه اي با مطبوعات کرده و در آن سياستهاي اين سازمان در مورد پناهندگان افغاني را اعلام کرده است. در اينجا به مواردي از پاسخ هاي وي رجوع مي شود.

كارلوس زاكاگنيني دو اوري نماينده سازمان ملل در امورمهاجرين در مورد اخراج اجباري و تحميل محدوديتهاي بيشتر از طرف دولت ايران در حق به پناهندگان افغاني در ايران مي گويد: با چنين سياستي دو گزينه براي پناهندگان مي‌ماند، نخست نقل مكان به مناطقي كه دولت براي آنها مشخص كرده بود و ديگري بازگشت به كشور كه ديگر نمي‌توان آن را بازگشت داوطلبانه ناميد. آنهايي كه هنوز در مناطق ممنوعه زندگي مي‌كنند، به محض شناسايي دستگير و به افغانستان بازگردانده مي‌شوند.”

جناب نماينده ضمن اعتراف و تائيد سياستهاي ضد انساني جمهوري اسلامي سخني از محکوميت و يا توقف سياست اخراج اجباري به ميان نياورده و در ادامه مصاحبه مطبوعاتي اش در مقام مشاور  رژيم اسلامي براي نظارت بر چند و چون سياست اخراج ظاهر شده و خواهان بيشتر “همگرا کردن” سياست اين سازمان با اولويتها و سياستهاي مهاجرتي جمهوري اسلامي و کشورهاي منطقه در حل “بحران” مهاجرين شده است.

ايشان در ادامه و در مورد موضوع ازدواج زنان ايراني با مهاجرين و اينکه اين سازمان چه کمکهايي در اين رابطه به اين مهاجرين مي تواند بکند، مي گويد: “كميساريا نمي‌تواند به هيچيک از مهاجران غيرقانوني كمك كند يا توضيح و پيشنهادي براي آنها ارائه دهد. فقط از دولت خواستيم در هنگام بازگرداندن اين افراد رفتاري مناسب و انسان‌دوستانه داشته باشند. موضع مهاجران غيرقانوني افغان مسئله جدي براي دولت ايران است. همان‌طور كه رئيس‌جمهور نيز نسبت به بازگشت سريع اين مهاجران غيرقانوني پيش‌تر صحبت كرده بود.”

بد نيست خوانندگان نظر نماينده سازمان ملل در مورد شرايط کار پناهندگان افغانستاني را نيز بدانند. ايشان در اين رابطه با اشار به طرح “طرح آزمايش ۳ “و در خصوص دادن اجازه کار به مهاحرين ضمن تائيد سياستهاي اعلام شده وزارت کار رژيم مي گويد:” تعداد پناهندگان فقير در ايران زياد است. اما توجه داشته‌باشيد ايران كشور ميزبان پناهنده است و اقشار متفاوتي از پناهندگان را در خود جاي داده است. بسياري از افغان‌ها ديگر در اردوگاه‌ها زندگي نمي‌كنند، آنها درون شهر‌هاي مختلف زندگي مي‌كنند. البته اين موضوع كه برخي از آنها از لحاظ زندگي و معيشت در وضعيت مناسبي نيستند قابل انكار نيست. اما بسياري از آنها به شكل غيرقانوني كار مي‌كنند و من فكر مي‌كنم طرح آزمايش ۳ و ارائه مجوز قانوني كار مي‌تواند زندگي راحت‌تري را براي اين گروه رقم بزند.!!

اما طرح “آزمايش ۳ “چيست؟ و قرار است چه مشکلي از پناهندگان حل نمايد؟ بر اساس اين طرح تنها پناهندگاني که بيش از دو دهه است محل زيست ثابت داشته اند، مرتکب جرمي نشده باشند و در کلاس هاي مربوط به “مهاجرت و آموزش” ويژه پناهندگان را در اردوگاههاي ثبت شده از سرگذرانده و وزارت کار و کارفرمايان حاضر باشند اين کارگران را استخدام نمايند و…. مي توانند با مراجعه به مراکز ذيصلاح تقاضاي احازه کار نمايند.!! اين هم از اجازه کار پناهندگان. اين سياست دروغ و شيادي و آن هم از نوع اسلامي آن است. اين موضوع هم يک دام ديگر براي شناسايي و دستگيري و اخراج مهاجرين مي باشد و بس!

اعمال محدوديتهاي قانوني تردد، کار و تحصيل، محل زندگي پناهنده گان در کنار تهديد دائمي اخراج و دستگيري و زندان و بلاتکليفي، زندگي بيش از دو ميليون پناهنده را که نزديک به سه دهه است در ايران کار و زندگي  مي کنند، تبديل به زندان و جهنم کرده است. زندگي که براي هر لحظه زنده ماندن و نفس کشيدن بايد برايش جنگيد. آنچه در اين سه دهه بر اين انسانها تحميل شده و امروز هم با حدت و شدت ادامه ادامه دارد، چيزي جز پاکسازي قومي و يک سياست راسيستي – اسلامي نبوده و نيست. اين سياست کثيف و ضد انساني جمهوري اسلامي بر عليه پناهنده گان  افغاني عملا ابعاد و دامنه يک جنگ را به خود گرفته است. جنگي که هز روز و هر ساعت و در اشکال گوناگون ادامه داشته و از بي دفاع ترين انسانها قرباني مي گيرد.

با استناد به آمارها و ارفامي که وزارت کشور جمهوري اسلامي ارائه داده و کميسارياي امور پناهندگان سازمان ملل در ايران هم آن را تائيد کرده است، تا کنون هزاران کشته  و محروج فقط در جريان رويارويي پناهنده گان و مقاومتشان در برابر اخراج هاي اجباري روي داده است. قربانياني که بي شرمانه سازمان ملل ليستشان کرده و به عنوان ” سند” از آن ياد مي کند. هزاران انساني که جرمشان در افغانستان نماندن و در جنگ تروريستها و دار و دسته هاي اسلامي آدم کش شرکت نکردن بوده و به دنبال حق حيات و برخورداري از يک زندگي با آرامش در کنار خانواده هايشان بوده، قرباني زد و بندهاي دولتهاي منطقه و سياستهاي ضد انساني شان شده اند. آمار تلفات انساني و بويژه کودکان در اين مورد سرسام آورر است. نزديک به يک ميليون کودک روزانه قرباني انواع و اقسام سياستهاي ضد انساني و راسيستي جمهوري اسلامي مي شوند.حق تخصيلشان گرفته شده است، امکان برخورداري از بهداشت و دوا و درمان را ندارند، ساده ترين امراضي که مدتهاست ريشه کن شده است، از کودکان مهاجرين فرباني مي گيرند، حق بستري شدن در بيمارستانها را ندارند، اجازه و رود به مهد کودک و پارکهاي بازي را ندارند، و…

اين ها همه جنايات سازمانيافته بر عليه کودکان و خانواده هايشان مي باشد. اين يک نسل کشي و جنايت بر عليه بشريت مي باشد که در برابر جشمان نظاره گر جهانيان ادامه دارد. در اين ميان جمهوري اسلامي و سياستهايش که باني اصلي اين وضعيت هستند نه تنها محکوم نمي شود، بلکه سازمان ملل اين جنايات ديده و سکوت و همراهي نموده و از رژيم حمهوري اسلامي به خاطر بيش از دو دهه “مهمانداري از مهاجرين” قدرداني مي کند.!!

آنچه امروز در رابطه با مهاجرين افغانستاني مقيم ايران مي گذرد سياست راسيستي و ضد انساني پاکسازي قومي مي باشد. سياستي که دامنه و ابعاد آن خبر از سازماندهي يک تراژدي انساني هدايت شده  و سازمان داده شده توسط رژيم جانيان اسلامي و با سکوت و اعلام رضايت سازمان ملل و ارگانهاي مربوطه دارد. مردم و کارگران ايران نبايد نظاره گر اين فجايع و جنايات سازمانيافته بر عليه مهاجرين افغانستاني باشند. بايد از اين جمعيت ميليوني و از خواسته ها و مطالباتشان در برخورداري از يک زندگي انساني و حق ماندنشان در ايران دفاع کرد. اين يک قتل عام سازمانيافته، و پاکسازي قومي و جنايت در حق بشريت مي باشد. جنايتي که زندگي بيش از ۲ ميليون انسان را قرباني زد و بندها و سياست هاي بشدت راسيستي اسلاميستي جمهوري اسلامي و تباني سازمان ملل کرده است. مسئول مستقيم اين جنايت و نسل کشي جمهوري اسلامي و سياستهايش مي باشد. جمهوري اسلامي را به خاطر بيش از دو دهه جنايت و نسل کشي و اعمال سياستهاي راسيستي و اسلاميستي در حق به جان و زندگي اين انسانها  بايد به پاي ميز محاکمه کشيد. مسئولان و مقامات رژيم که در طراحي و به اجرا گذاشتن اين سياستها دست داشته اند را بايد به جرم ارتکاب جنايت عليه بشريت به دادگاهها کشاند. اگر قرار است کسي از ايران اخراج و طرد گردد خود جمهوري اسلامي با تمام قوانين و  دم و دستگاه سرکوبگرش مي باشد نه مهاجرين افغانستاني. اينها شهروندان اين جامعه بوده و بايد از تمام حق و حقوق شهروندي برخوردار گردند.

مجلس هشتم، دولت نهم و بحران آخر!

محمد شکوهی

moshokohi@yahoo.de

مجلس هشتم جمهوری اسلامی روز چهارشنبه 7 خرداد1387 رسما با پیام خامنه ای آغاز به کار کرد.

بالاخره “حکومت یک دست مجلس یک دست” را انتخاب کرد و لاریجانی به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد.مجلس هشتم در نوع خود در طول حیات جمهوری اسلامی از جهاتی با مجالس قبلی متفاوت می باشد.متفاوت از این نظر که اکثریت بالایی از برگزیده گان ظاهرا متعلق به دو جناحبندی اصلی حکومت،یعنی جناح راست سنتی وابسته به خامنه ای و جناح اصلاح طلب نیست. اینها خودشان را “اصولگرا و مستقل” می نامند!!.در مضحکه انتخابات مجلس تحت عنوان”ائتلاف اصولگرایان و جبهه متحد اصولگرایان”وارد انتخابات شدند!.اینها همه از مجاهدین و شهدای زنده و شمشیر زن اسلام و ولایت فقیه بوده و در این سنگر جانقشانی ها کرده و امروز “به حق”بر کرسی نمایندگی مجلس تکیه زده اند!

اما مجلس هشتم در دوره ای از حیات سیاسی حکومت آغاز به کار می کند که هر دو جناح حکومتی ظاهرا متوجه بی خاصیت بودن اهداف و شعارهای دو دهه گذشته شان شده و خطر سرنگونی نظام آرام و قراراشان را گرفته و فاکتورو قدرت تعرض مردم به حکومت در کنار تهدیدات خارجی را لمس کرده و دارند خودشان را برای “نبرد نهایی” با مردم آماده می کنند.دقیقا به همین علت است که رهبر رژیم شعار “بازگشت” به خط و مشی ها و سیاستهای اوایل دهه قدرت گیری جمهوری اسلامی را مدام تاکید و دربوق و کرنا کرده و برای عملی کردن آن عرصه را به نفع “جریان سوم”مهیا نموده است.جریانی که در مقاطع حساس و تعیین کننده از حیات نظام اسلامی خدمات”ارزنده ای”در جهت تثبیت پایه های حکومت سرکوب و اعدام ارائه داده و توانسته با وجود تمام بحرانها نظام را تا این مقطع ازموجودیتش رهبری کرده و سرپا نگه دارد.تمام خاصیت و مطلوبیت”جریان سوم”و مجلس هشتم،البته اگر خاصیتی به غیر از این داشته باشد،در نحوه و شیوه پاسخ دادنش به معضل بسیار اساسی نظام، یعنی رفع خطر سرنگونی،”تضمین بقای نظام”و خرید فرصتی دیگر برای رژیم نهفته است.

نشانه های بازگشت به دهه اول قدرت گیری جریان اسلامی با آوردن پروژه احمدی نژاد استارتش زده شده و ادامه دارد.در ادامه این پروژه قرار است مجلس”همسو” با احمدی نژاد و گوش به فرمان رهبر و طبیعتا با دخالتهای بجای لاریجانی در این مسیر پروژه “تضمین بقای نظام” را به اجرا در بیاورد.مجلس هشتم، برخلاف ارزیابی باندهای حکومتی که آن را مجلس بدون”مشکل و آرمانگرای حکومت”می نامند،از همان ابتدا با مداخله رهبر رژیم برای ایجاد” آشتی و یک دلی”در دفاع از باند حکومتی که دست بالا را در مجلس دارد،دسته بندی ها را در انتخاب هیات رئیسه مجلس و گرو کشی دار و دسته های مجلس به نمایش گذاشت.مدعیان ریاست مجلس، عناصری نظیر حداد عادل، باهنر،با توصیه های رهبر به نفع لاریجانی”مرغ طوفان”جمهوری اسلامی کنار گذاشته شدند ولاریجانی رقیب احمدی نژاد با حمایت خامنه ای بر صندلی ریاست مجلس تکیه زد.علیرغم تاکید سران حکومت مبنی بر یک دست و همدل شدن مجلس،دعواهای باندهای حکومتی این بار شدیدتر از همیشه، البته نه در شکل دهه گذشته در قالب دو جناح راست و اصلاح طلب،بلکه اینبار در”جبهه اصولگران حکومتی”مجلس که در برگیرنده دار و دسته ها و باندهای حکومتی که هر کدام سرشان به یک ارگان نظام و آخوند بند می باشد، ادامه خواهد داشت.جناحبندی های حکومتی تغییر کرده، و ائتلاف ها و اتحادهای تازه ای،و این بار حول و حوش مسائل به مراتب بنیادی تر رژیم شکل خواهد گرفت.به نظر می رسد که فعلا”عقلای نظام” از موقعیت لاریجانی در ایفای نقش فراجناحی اش راضی می باشند! سکوت معنادار رفسنجانی و گیجی بازمانده های دوم خردادی و سردرگمی دار و دست های احمدی نژاد و.. همه نشان رضایت همه و عبور موقت از این مسئله و آغاز جنگ و دعواها در مرحله بعدی و به احتمال زیاد انتخابات آینده ریاست جمهوری حکومت می باشد.

خود پروژه احمدی نژاد و کشمکشهایش با مجلس که با پادر میانی خامنه ای و البته با حمایت از احمدی نژاد ادامه داشته است،با آغاز به کار مجلس هشتم نیز ادامه  داشته و تشدیدخواهد شد.جنگ و دعوای دار و دسته های حکومتی از شکل کلاسیک، البته اگر بشود عنوان کلاسیک به آن نهاد،در آمده و در اشکال دیگری ادامه پیدا خواهد کرد.با این تفاوت که این بار این”خودی ترهای” نظام هستند که همدیگر را لگد زده و برای دست بالا داشتن در سیستم هیرارشی حکومتی دست به هر کاری خواهند زد. دیگر بلاگیری نظیر دوی خرداد در سر راهشان نیست. صفبندی بین مردم  و حکومت شفافتر از دهه گذشته، و این بارصدها بار بیشتر از قبل به ضرر جناح راست و ولی فقیه تغییر کرده است.در این میان احمدی نژاد علیرغم اینکه خودش را در جبهه اصولگریان حکومتی می بیند،با یک رقیب قدرتمند که پشتوانه و حمایت رهبر حکومت را نیز پشت سرخود دارد، روبرو می باشد و آن لاریجانی در سمت رئیس مجلس هشتم می باشد.دولت و مجلس  از روی ناچاری در کنارهم قرار گرفته اند تا در تند پیچ بعدی با همدیگر تصفیه حساب نمایند!

لاریجانی تا اکتبر سال گذشته دبیر شورای امنیت ملی رژیم و مسئول پیشبرد مذاکرات هسته ای و مخالف سیاستهای احمدی نژاد در بحران هسته ای حکومت و مدافع “عقلگرایی اسلامی”در برابر تندرویهایی احمدی نژاد بود.لاریجانی با نفوذی که در میان بخش های اصلی جریان راست سنتی و مقامات بالای نظام دارد،قطعا از آن برای پیشبرد سیاستهایش در دعواهای بین دولت و مجلس استفاده خواهد کرد.در کنار این مشکلات، احمدی نژاد سیاست خارجی وی و تکرار مدام تهدید نابودی اسرائیل و عدم سازش در مذاکرات هسته ای، موقعیتش تضعیف شدده است. در مقابل لاریحانی اولا تازه کار در این عرصه بوده،از نظر رژیم و شخص خامنه ای در جریان مذاکرات هسته ای کارنامه روشنی دارد،در میان جریان اصولگرای حکومت دارای نفوذ می باشد.یک احتمال ادامه جنگ و دعواهای باندهای حکومتی حول و حوش لاریجانی و احمدی نژاد است!

فاکتور دیگر که بی اهمیت نیز نمی باشد نحوه برخورد جریان راست حکومتی و کلا صاحب نظران اصولگرای حکومت به نوع رابطه و حتی مذاکره با آمریکا نه فقط در مورد پرونده هسته ای،بلکه در مورد عراق و مسائل مهم خاورمیانه نطیر لبنان و فلسطین می باشد که در این میان حناح راست و شخص لاریحانی با تائید رهبر رژیم در این مسیر قرارگرفت و موفق شد برخلاف رقبای پیشین خود مذاکره از”موضع مصالح نظام” را به پیش ببرد.با اتخاذ این سیاست توانست تیم مذاکره کننده پرونده هسته ای نه فقط تحریمها را به عقب بیندازد،بلکه بحث”مشوق های غرب”برای ادامه غنی سازی اورانیوم را با چراغ سبز آمریکا و تحت نظارت آژانس انرژی اتمی به دست آورده و بحران هسته ای را که احتمال داشت در صورت ادامه آن زمینه های یک رویارویی نظامی آمریکا با جمهوری اسلامی را فراهم نماید، کاهش داده و فعلا برای حکومت فرصت دیگری بخرد.

مهمترین ویژگی این مجلس نه درجناح بندیها،جنگ و دعواهای باندهای حکومتی،که این هم جزوش می باشد،نه بر سر تعیین سیاستهای کلی نظام و تدوین قوانین برای اداره ممکلت،نبوده و نیست، بلکه برعکس مجلس” تضمین بقای نظام” می باشد! مجلسی که در خود صف بندیها و دسته بندیهای نسبتا جدیدی علیرغم یک دست بودنش را شکل داده،اولویتها و جهت گیریهای دیگری را در دستور خود گذاشته است. مسئله این مجلس دیگر دعواهای حکومتی باندهای درون و بیرون حکومت نیست،چرا که اکثریتش اصولگرا و پیرو خط رهبر است و همه به رهبر “لبیک” گفته اند.در مجلس هشتم” منتقد خودی و موی دماغ” چون دوم خردادیها دیگر عددی نیستند که لایحه بیاورند،تا جلوی” هر 9 روز یک بحران” را گرفته و تمام هم و غمشان مواجهه و مقابله با جناح رقیب باشد.در یک کلام مجلس هشتم مجلس یک دست و البته فعلا یک صدا برای عبور دادن کل نظام از این دوره حساس و سرنوشت سازی است که کل نظام در آن گیر افتاده است، می باشد.

مسئله اصلی این مجلس خارج کردن حکومت و کل نظام از زیر ضرب اعتراض و مبارزه مردم برای به زیر کشیدنش می باشد. جوهر و فلسفه وجودی چنین مجلسی در کنار دولت مدل احمدی نژاد یک دست و یک خط کردن هر دو ارگان حکومت در برابر مردمی است که جمهوری اسلامی نمی خواهند. آیا موفق خواهند شد؟

این ویژه گی مهم و تاکیدات سران حکومت بر این موضوع، اعترافی است بر اینکه،کل حکومت دارد خودش را برای جنگ نهایی برای بقای کل نظام و بر علیه مردم آماده می کند. یک نگاه گذرا به تقسیم پستهای حساس حکومتی، تلاش حکومت برای روبرو شدن با وضعیت جدید ازمدتها قبل از انتخابات را می شد دید.جابجایی مهره های بانفوذ بویژه در عرصه نیروهای نظامی،از تغییرات گسترده در سپاه و ارتش،کنار گذاشتن تیم مذاکره کننده ای هسته ای،باند حسن روحانی وعواملش در وزارت خارجه و تعیین لاریجانی به جای آن،انتخاب رفسنجانی در سمت رئیس مجلس خبرگان،دادن اختیارات بیشتر به احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور در قدرت مانورش در برابر مجلس و برخی ارگانهای با نفوذ، نظیر بسیج و سپاه و دم و دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی،و… تا حمایت کامل رهبر رژیم از پروژه احمدی نژادو..

در بحبوحه این تقسیم پستها است که انتخابات شروع می شود.اکثریت اصولگرا که ظاهرا هم نه به بقایای دو ی خرداد تحویل می دهد و به راست سنتی و محافظه کار حمله می کند،از صندوقها بیرون کشیده می شود.روزنامه های حکومتی با تیتر بزرگ نوشتند: اصولگرایان پیروز انتخابات در سراسر کشور شدند. غرب و آمریکا نیز نگران نشدند! هفته نامه اکونومیست در باره انتخاب لاریجانی و مواضع ارائه شده حکومت در جدید ترین شماره خود در تاریخ 29 مه 2008 نوشت:

“آنان (منظور اصولگران و دارو دست های وابسته به خامنه ای) توانسته اند رقیبان خود را پاکسازی کنند، منتقدان لیبرال را به جای خود بنشانند، آمریکا را در عراق تنبیه کنند، از موفقیت عوامل خود در لبنان، یعنی حزب الله، لذت ببرند و به پیشبرد برنامه های هسته ای خود ادامه دهند در حالیکه همراه با اظهارات دیپلمات های غربی در مورد تشدید تحریم های بین المللی علیه ایران، زمزمه پاداش های بزرگی هم برای این کشور به گوش می رسد با این شرط که در زمینه ساختن بمب اتمی کوتاه بیاید”

این مسئله که آیا مجلس هشتم در جهت عملی کردن سیاستهای اعلام شده نظام وقت و فرصت کافی خواهد داشت،تا پروسه بازگشت به دهه اول قدرت گیری جمهوری اسلامی را متحقق نماید با نه، خود سوال بزرگی است آن هم در شرایطی که اوضاع حکومت در داخل به هم ریخته، بحران اقتصادی،گرانی، کمبود مایحتاج عمومی، فقر، فلاکت عمومی،جیره بندی مواد سوختی، معضل مسکن، و دهها معضل کمر مردم را خورد کرده است. مردمی که دیگر تحمل شان تمام شده حاضرند به هر کاری دست بزنند به غیر از دادن یک فرصت دیگر به جمهوری اسلامی و مجلس هشتمش. خود جمهوری اسلامی و موجودیتش موضوع اصلی و صورت مسئله بحران می باشد،در کنار تهدیدات خارجی و فشار تحریمها … همه این عوامل اوضاع و احوال را بشدت به زیان جمهوری اسلامی تغییر داده است.فاکتور بسیار مهم گسترش و اوج گیری اعتراضات ضد رژیمی و مردمی که بارها اعلام کرده اند جمهوری اسلامی نمی خواهند، و تنها راه حل را به زیر کشیدن جمهوری اسلامی می دانند، نه فقط مجلس،بلکه کلیت نظام جمهوری اسلامی را با خطرات و تلاطمات نابود کننده ای مواجه کرده است.در یک کلام خطر سرنگونی حکومت دیگر شبحی سرگردان در آسمان نیست. جنبشی واقعی و عینی و پر قدرت و در بطن جامعه و در ابعاد اجتماعی اش بروز علنی کرده و وارد صحنه سیاست در ایران شده است.این بحران آخر رژیم می باشد.یایان دادن به این بحران امر عاجل و فوری مردم و مبارزه شان برای رهایی از نکبت جمهوری اسلامی می باشد.

رویارویی مردم و حکومت دارد وارد مراحل حساس و تعیین کننده می شود.مردم آماده نبرد نهایی برای تعین تکلیف با جمهوری اسلامی می شوند. دوره آتی دوره تعیین تکلیف نهایی مردم با جمهوری اسلامی می باشد. از نظر مردم این تعیین تکلیف یعنی به زیر کشیدن جمهوری اسلامی.جنبش سرنگونی خواهی مردم ایران بر علیه کلیت جمهوری اسلامی مدتهاست که به راه افتاده است.در این میان مجلس هشتم هم با تمامی دسته بندیهای قدیم و جدیدش سرنوشتی جدا از سرنوشت کل نظام نخواهد داشت.مردم ایران برای پایان دادن به حکومت جانیان اسلامی به صحنه آمده اند و به چیزی کمتر از سرنگونی جمهوری اسلامی رضایت نخواهند داد!

محمد شکوهی

10 خرداد 1387 30 مه 2008

بازخوانی کدام تاریخ؟

محمد شکوهی

moshokohi@yahoo.de

جنبش اصلاحات حکومتی که با نام  دوم خرداد به تاریخ پیوسته است، سرگرم بازخوانی تاریخ خویش و برپایی مراسم های 11 سالگی”حماسه اش” می باشد.جنبش حکومتی که 11 سال پیش از طرف بخشی از نیروهای حکومت و “بچه های سپاه و وزارت اطلاعات” و در اساس از درون حکومت و برای  خرید فرصت برای بقای جمهوری اسلامی به راه افتاد.جنبشی که هدف حود را اصلاح طلبی حکومت جمهوری اسلامی به عنوان تنها راه تضمین بقای نظام و خارج کردنش از ضرب اعتراض و مبارزه سرنگونی طلبی مردم ایران قرار داده بود،توانست قدرت دولتی و اهرم های تعیین کننده سیاستهای کلان رژیم را دردست گرفته و “پیروزی” اصلاح طلبی حکومتی را جشن بگیرد.!

در اینجا قصد وقایع نگاری و یا نقد و ارزیابی از جریان دوم نیست.چرا که حزب کمونیست کارگری ایران و زنده یاد منصور حکمت به اندازه کافی درباره عروج و افول این جریان،اثرات و تبعات آن بر اوضاع ایران و صف بندی های نیروهای اپوریسیون،چند و چون شکل گیری و نیروهای تشکیل دهنده این جریان،افق های سیاسی و اقتصادی اش و بویژه علل شکست این جنبش،به خصوص نقش حزب کمونیست کارگری در به شکست کشاندن این پروژه،به موقع و با تشخیص درست و نقد همه جانبه آن پرداخته است.دخالتگری حزب کمونیست کارگری در این سالها و نقد بی امان مواضع احزاب و جریانات حامی دوم خرداد نمونه های برجسته به کارگیری متد نقد سیاسی از منظر دخالتگری در اوضاع سیاسی تاریخ معاصر ایران می باشد.

در اینحا بطور اجمالی به اوضاع احوال سیاسی ایران این دوره و نقش و جایگاه مبارزه مردم در به شکست کشاندن این پروژه و برخی رویدادهای سیاسی و مهم اشاره می شود. هدف اصلی این نوشته تاکید بر درستی سیاستها و جهت گیریهای حزب کمونیست کارگری در برخورد به کل پروژه اصلاحات حکومتی، و بازخوانی تاریخ این دوره از زاویه حزب کمونیست کارری ایران در مراجعه به نوشته های منصور حکمت و قطعنامه های حزب و یاد آوری و تاکید خواندن و مرور تاریخ و تحولات این دهه از منظر حزب کمونیست کارگری و دخالتگری کمونیزم کارگری در این دوره می باشد.

خواندن و مرور ادبیات این دوره حزب برای آشنایی نسل جوانی که امروز به حزب روی می آورند لازم و ضروری می باشد.در همین رابطه مقالات،نوشته ها و مصاحبه هایی که در نشریات حزبی در این مورد به چاپ رسیده است،با ذکر عنوان و موضوع لیست می شود تا خوانندگان بتوانند ضمن مراجعه به آن، نقش حزب و دخالتگریش را دیده و تصویر حزب از این دهه را مرور نمایند.دوره ای که یکی از مهمترین دوره های تاریخ فعالیت حزب بوده و مهر حزب را بر تاریخ و تحولات این دوره ایران و از جمله شکست پروژه اصلاحات حکومتی زده است. و اما مختصری در باره پروژه دوی خرداد!

“جنبش دوم خرداد و اصلاحات از درون و گشایش سیاسی، جامعه مدنی و شعار پر طمطراق” ایران برای همه ایرانیان”از اواسط سال 1376 با چهره و رهبرش خاتمی و در بطن یک بحران عمیق و نابوده کننده حکومتی،برای نجات نظام و رفع خطر سرنگونی اش توسط بخشهایی از درون حکومت به جلوی صحنه سیاست جامعه ایران پرتاب گردید.

هدف و استراتژی محوری این جریان مهار و کنترل اعتراض و مبارزات رو به رشد مردم بر علیه کلیت نظام جمهوری اسلامی و مصادره این مبارزات به نفع جنبش اصلاحات حکومتی بود.یک نکته بر نظریه پردازان و تئوریسین های این جریان مسلم بود و آن اینکه چگونه می شود کل نظام را از زیرضرب مبارزات مردمی که جمهوری اسلامی نمی خواهند،سالم بدر برد،و هر اصلاحاتی که بخواهد صورت بگیربد باید “متناسب” با آرمانهای انقلاب اسلامی، یعنی” استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی” بوده و مزر بیرن خودی و غیر خودی ها و دشمنان نظام را ترسیم نماید.

با اعلام این جهت گیری اساس و جوهره این حنبش حکومتی در تدوین استراتژی”آرامش فعال، فشار از پایین و چانه زنی در بالا، تسامح تساهل، جامعه مدنی، جمهوریت و اسلامیت و.. خلاصه شد و اصولا قرار نبود کار دیگری به غیر از این در دستور خود بگذارد. مردمی که در جریان مضحکه انتخاباتی حکومت به کاندید حناج راست نه گفته بودند از فرصت و موقعیت شکننده حکومتی که از درون دچار دودستگی شده و افق روشنی در پیش رو ندارد، وارد صحنه سیاست می شوند.در این میان سران دوم خرداد هر روز جناح راست را به عنوان مسئول اعتراض مردم به وضعیت موجود معرفی کرده و در مقابل جناح راست دوم خردادی ها را سرزنش می کرد که “توقعات” مردم را بیهوده بالا نبرده و مرز میان نیروهای خودی و غیر خودی نظام را به هم نریزند.!

اما مردم در این میان هر روز بیشتر و مصمم تر از همیشه به طرح مطالبات و خواستهای برحق خود دست زده و عرصه را برای ناجیان دوی خردادی حکومت تنگتر کرده بودند.اوضاع در هم ریخته جناح راست و “پیروزی” دوم خرداد،موقتا ورق را به نفع دوم خرداد برگرداند.خاتمی رئیس جمهور شد و جریان اصلاح طلبی مجلس، دولت و ارگانهای مهم را در کنترل خود گرفت.مردم که دیگر مدتها بود که از دوی خرداد و خاتمی و جریان اصلاح طلبی عبور کرده بودند،نه تنها ناامید نشده و به خانه هایشان بر نگشتند،بلکه با گسترش اعتراضاتشان بیشتر از همیشه در صحنه سیاست دخالت کرده و روشنتر از هر زمان دیگری هر دو جناح حکومت را زیر ضرب گرفتند.

بعد از انتخاب خاتمی به عنوان رئیس جمهوری جدید حکومت و گرفتن ارگانها و مراکز اصلی قدرت از جناح راست،از نظر دوم خرداد اصلاحات “پیروز” شده و مردم باید به خانه هایشان برگشته و “منتظر” بهبود اوضاع سیاسی و اقتصادی خود می شدند.اما مردم نه تنها به خانه هایشان برنگشتند، بلکه با صدای رسا اعلام کردند که ما جنبش خودمان را به خیابان می آوریم. مردم دیگر متفق القول بودند که اصلاح حکومت جوکی بیش نیست،که اسلام و جمهوری اسلامی با هر جناح و دار و دسته اش اصلاح پذیر نبوده و تنها راه حل به گور سپردن کل نظام می باشد.این وضعیت حکومت در داخل بود. و اما در خارج وضعبت چگونه بود؟

در این میان رسانه های غربی در بوق و کرنا دمیده بودند که اصلاحات”پیروز”شد و خاتمی کسی است که غرب می تواند روی آن حساب باز کند. دیری نپائید که سران و نمایندگان دول غربی یکی پس از دیگری به استقبال این امر رفته و “سیاست انزوای جهانی جمهوری اسلامی” را کنار گذاشته و در صدد “جلب و جذب جمهوری اسلامی”به جامعه جهانی بر آمدند.دوم خرداد که در داخل با مردم معترض رو برو بود در خارج دنبال کسب مشروعیت برای رژیم بر آمد.در این دوره اکثر کشورهای اروپایی سیاست نزدیکی به حکومت اسلامی را در پیش گرفته و سفرایشان را برای برقراری روابط سیاسی روانه تهران کردند. همزمان برای اولین بار بانک های معتبر و صندوق بین المللی پول اعطای وام به ایران را تصویب کرد. خلاصه کلام در خارج حکومت دوم خرداد برای خودش حمایتهایی دست و پانمود.!

در کنارگسترش روابط جمهوری اسلامی با کشورهای اروپایی،جریان حکومتی دوی خرداد نمایندگان سیاسی و نظریه پردازانش را برای”تشریح مواضع اصلاح طلبی”روانه خارج نمود.در کنار این تحرک خیل دار و دسته های ملی و مذهبی به همراه هواداران خارج حکومتی جمهوری اسلامی در معیت ژورنالیسم دوم خردادی هوادار حکومت، بساط معرکه گیری” دموکراسی و پیروزی اصلاحات” را خارج ایران راه انداختند.در مدت کوتاهی از طیف های گوناگون اپوزیسیون مخالف و موافق رژیم خود یک ائتلاف ” ملی – اسلامی دوی خردادی” در دفاع از اصلاحات حکومتی را شکل دادند.!

تمامی این تحرکات سیاسی قرار بود به غرب بقبولاند که اسلام و جمهوری اسلامی “دموکرات” شده و اصلاح پذیر بوده و از “پشتوانه”مردمی برخوردار می باشد.جریان اصلاح طلبی حکومتی که اکنون دولت و ارگانهای مهم حکومتی را در دست داشت و پز دولت “اصلاح طلب” را به خود گرفته بود، با هر درجه از گسترش اعتراضات مردم بر علیه وضع موجود،بیشتر یاد جناح برادرش،حناح راست افتاده و درعمل شیوه ها و سیاستهای سرکوبگرانه این باند حکومتی را در پیش گرفت. سیاستهایی که در وقایع و اتفاقات بعدی،بویژه در مورد نوع برخورد با مطالبات و اعتراضات دانشجویان،کارگران و زنان  نه تنها فرقی با شیوه های جناج راست حکومت نداشت،بلکه بی شرمانه سرکوب،تشدید جو خفقان و ترور را “به نفع تثبیت اصلاحات” دانست و هر چه از دستش برای سرکوب جنبش سرنگونی و اعتراضی بر می آمد کوتاهی نکرد.نمونه سرکوب خونین اعتراضات دانشجویان، کوی دانشگاه و 18 تیر و.. می باشد.دوم  خرداد تازه متوجه “ظرفیت هایش” در سرکوب مبارزات مردم شده بود.!

اما مردمی که زمانی شاید اندک توهمی به این جریان داشتند،دیگر مدتها بود که فرقی بین دوجناح حکومتی نگذاشته و کل رژیم اسلامی را زیر ضرب اعتراض و مبارره شان گرفته بودند.بدین ترتیب اقشار مختلف مردم از دانشجویان،جوانان، و کارگران تا زنان تصمیم به ادامه مبارزه برای رهایی از شر نکبت اسلام و جمهوری اسلامی در دستور روز خود گذاشتند.نقطه اوج اقدام مردم در این مورد جنبش 18 تیر در دانشگاه و گسترش اعتراضات برعلیه کلیت نظام بود. 18 تیر به یک معنا  روزتولد جنبش سرنگونی خواهی مردم ایران و نقطه عطف بزرگی در رویارویی مردم با کل نظام می باشد.در مدت کوتاهی  اوضاع و توازن قوا داشت به نفع جنبش سرنگونی بر می گشت،که دار و دسته های حناح راست اعلام خطر نموده و جریان دوم  خرداد متوجه خطر شده و رهبرش خاتمی فرمان سرکوب اعتراضات را صادر کرد. خاتمی و دوم خرداد وقاحت و بی شرمی را تا جایی بردند که مردم را “عامل بیگانگان” و مخلان نظم دانسته و از نیروی انتظامی خواست که “اقتتدارش” را در سرکوب مبارزات مردم به نمایش بگذارد.!

حادثه کوی دانشگاه و سرکوب وحشیانه دانشجویان و متقابلا رویارویی چند روزه مردم با حکومت، تبدیل به جنگ تمام اعیار خیابانی مردمی که جمهوری اسلامی نمی خواهند،شد.بدین ترتیب برای اولین بار جنبش سرنگونی طلبی مردم ایران در ابعاد میلیونی توانست به یک زور آزمایی با حکومت دست زده و تعرض به حکومت را به خیابانها بکشاند.دوم خرداد که اهرم های دولتی و نیروی سرکوب را در دست داشت با تمام قوا و برای دفاع از” کیان نظام” به سرکوب مردم پرداخت. علاوه بر اینها  در طول چند ساله اول حکومت دوم  خردادی ها وقایع و اتفاقاتی در خارج روی داد که بی تاثیر در کل روند شکست قطعی جریان اصلاح طلب حکومتی نبود.مهمترین این رویداد شکست کنفرانس برلین و دخالت حزب کمونیست کارگری در این وقایع بود.برای اولین بار در تاریخ معاصر ایران یک حزب کمونیستی اعلام کرد که پای جمهوری اسلامی را در خارج کشور قطع خواهد کرد. درست زمانی که مدیای غربی و خیل هوادران خارج حکومت و بخشا دول اروپایی فرش قرمز زیر پای خاتمی پهن می کردند،حزب تصمیم گرفت که اجازه حضور به سران و مدافعین جمهوری اسلامی در خارج کشور ندهد.با دخالت حزب کمونیست کارگری کنفرانس برلین شکست خورد و همزمان با آن ایده اصلاح حکومت فاتحه اش خوانده شد.مردم در داخل ایران ضمن ابراز خوشخالی، امیدوار شدند که نیرویی هست که می تواند در برابر جانیان اسلامی ایستاده و زمین گیرشان بکند.

روند وقایع در دوره دوم ریاست جمهوری خاتمی روز به روز به زیان دوم خرداد رقم می خورد. پایه های جنبش اصلاح طلبی حکومتی در میان مردم به کلی سست و بخشا از بین رفته بود.خود دار و دسته ها و باندهایی که خودشان را ” گروههای 18 گانه جبهه اصلاحات” می نامیدند،بتدریج از هم پاشیده شدند.خود اصلاحات و دوم خرداد الان موضوع اعتراض مردم به این دار و دسته ها شده بود. مطالبات مردم روز به روز بیشتر و بیشتر و توقعاتشان بیشتر می شد.وعده های گشایش در زندگی سیاسی و اقتصادی مردم دروغ از آب در آمده، مردم تره براشان خورد نمی کردند.

اما یک عامل مهمتر که نه فقط دوم خرداد، بلکه کل حکومت را با تمامی باندهای حکومتی اش به خود مشغول کرده بود و آن “خطر” سرنگونی نظام بود.دار و دسته های حکومت دیده بودند که هر درجه که مردم به صحنه آمده اند پر توفع تر و جسورتر شده،آشکارا علیه سران نظام شعار می دهند و اعلام کرده اند که جمهوری اسلامی نمی خواهند.این ترس واقعی بود.دوم خرداد در بدو سر کار آمدنش نیرو و پتانسیل این مردم را دیده بود.کشمکش بین حکومت و مردم روز به روز داشت به لحظات سرنوشت ساز نزدیک می شد.مردم دیگر مدتها بوده که از خاتمی و دوی خرداد عبور کرده  و نه بزرگی به کلیت جمهوری اسلامی داده بودند.عروج و افول دوم خرداد در همان حال یکی از بحرانی ترین دوره های حکومت بوده که کلیت رژیم خطر سرنگونی و مردمی که مترصد به زیر کشیدنش یودند را به عین احساس کرده و برای سرکوب مبارزات رو به رشد مردم مثل همیشه سیاست سرکوب و دستگیری و ارعاب و زندان و اعدام را در دستور خود گذاشتند.دوره ای که بالایی ها نمی توانستند و پائینی ها نمی خواستند. مسئله قدرت سیاسی و تعیین تکلیف با آن به دوباره به خیابانها آمده بود.

در طول این سالها رویا رویی های مردم و حکومت ابعاد و اشکال به مراتب تعرضی تر و سازمانیافته تری به خود گرفته است.کشمکش بین مردم و حکومت و مبارزه مردم برای به زیر کشیدن کل نظام جمهوری اسلامی کماکان در دستور روز مبارزات کارگران و مردم در ایران بوده و تا تعیین تکلیف نهایی  مردم با حکومت،که چیزی جز سرنگونی اش نمی باشد،ادامه دارد.در طول این دهه اشکال و شیوه های مبارزاتی مردم به مراتب پیشرفت های بزرگی کرده است.اگر 18 تیر سرکوب شد 13 آذر به جای 16 آذر به عنوان نقطه عطف های بزرگی در مبارزه مردم بر علیه حکومت  ادامه دارد.حضور قدرتمند چپ و شعارها و مطالبات بشدت چپ و برابری طلب،شعار آزادی و برابری، دیگر مدتهاست که پای ثابت هر اعتراض و مبارزه مردم بر علیه حکومت شده است.به چپ چرخیدن جامعه، طرح شعار سوسیالیسم یا بربریت، تثبیت شعار آزادی و برابری در اعتراضات جاری،شعارهایی رادیکال و چپ در دفاع از حقوق زنان، کودکان و کارگران و …. همه و همه حاصل یک مبارزه پرشور، دخالتگر و چپ از نوع  کمونیزم کارگری می باشد.حزب کمونیست کارگری ایران یکی از نیروهای اصلی و تعیین کننده در طول این سالها در به شکست کشاندن پروژه اصلاحات حکومتی بوده و بدون وجود این حزب، بدون دخالتگریش در این اوضاع روند وقایع و اوضاع احوال به مسیر دیگری می رفت.بی اگر نیست که این حزب و سیاستهایش در قلب میلیونها انسان جا بازکرده و این حزب را حزب خودشان دانسته و مهمتر از اینکه این حزب نشان داده که آماده است و می تواند منشا تغییر و اثر در زندگی میلیونها انسان در ایران باشد.به این حزب و به این تاریخ و مبارزه باید افتخار کرد،بادید پاسش داشت و به نسل جوان و به میلیونها انسان تشنه آزادی و برابری،به مردمی که خواهان تغییر از همین امروز در زندگی شان هستند،باید گفت به حزب کمونیست کارگری ایران بپیوندید. !

محمد شکوهی

3 خرداد 1387 23 مه 2008

در همین جا لیستی که در بالا به آن اشاره شد ضمیمه می باشد.

لیست برخی از مهمترین مقالات و نوشته هایی که در این دوره درارگانها و مدیای حزب آمده یا نشریات حزبی به چاپ رسیده است. برای خواندن مطالب لطفا روی کلمه html کلیک کنید. علاوه بر این در سایتهای زیر نیز این مطالب در دسترس می باشند.

http://www.wpiran.org

http://www.rowzane.com/

http://hekmat.public-archive.net

*انتخاب خاتمى و عروج مجدد اپوزيسيون طرفدار رژيم- قطعنامه دفتر سياسى html

*بدنبال انتخاب خاتمى – گفتگو با نشريه انترناسيونال فايل html

*جنگ بازنده ها ـ اطلاعيه دفتر سياسى در مورد رويدادهاى اخير ايران html

*مصاحبه درباره رويدادهاى سياسى ايران html

* جنبش توده اى براى سرنگونى رژيم آغاز ميشود html

*زندگى بعد از دوم خرداد- راديو انترناسيونال htm

* عبور از خاتمى- html

* جنگ اسم رمزها html

*اين سيد اهل گلاسنوست نيست htm

*ريشه هاى دوم خرداد- پرده آخر htm

*سه جنبش، سه آينده- پرده آخر htm

*ظهور قطب سوم- پرده آخر html

*يادداشت هايى درباره بحران سياسى رژيم اسلامى- پرده آخر html

*جمهورى اول جمهورى آخر html

*نزاع جناحها و چشم انداز آينده html

*جناح هاى حکومت بعد از مجلس ششم html

html*  کنفرانس برلين و جناحهاى حکومت اسلامى- مصاحبه با راديو انترناسيونال

*درسهاى بديهى برلين html